Brytyjczycy jednak stanowczo domagali się utworzenia takiego organu, który poza rolą reprezentacyjną spełniałby także funkcje decyzyjne w sprawach religijnych. Było to konieczne aby wypełnić pustkę powstałą po usunięciu tureckiego panowania nad Palestyną. Do tej pory komitet palestyńskiego wakf podlegał osmańskiemu zwierzchnictwu w Stambule. W nowej sytuacji geopolitycznej na Bliskim Wschodzie, sytuacja taka była nie do przyjęcia dla Brytyjczyków. Poszukując rozwiązania dostrzegli oni palestyński klan Husajnów, który był jedną z najzamożniejszych rodzin w południowej Palestynie, i posiadał ziemię położone wokół Jerozolimy. Trzynastu członków klanu było kolejnymi burmistrzami Jerozolimy w latach 1864-1920, a Kamil al-Husajni był wielkim muftim Jerozolimy. Brytyjczycy uznali ten klan za zdolny do przywództwa i jednocześnie posiadający cechy pragmatyzmu. Dlatego po śmierci wielkiego mufti Jerozolimy, stanowisko to zaproponowano Mohammadowi Amin al-Husajniemu. Równocześnie, w grudniu 1921 wysoki komisarz Palestyny sir Herbert Samuel wydał formalne polecenie ustanowienia Najwyższej Rady Muzułmańskiej, które to zadanie powierzono do wykonania Amin al-Husajniemu.