Pierwsze wybory odbyły się 9 stycznia 1922. Wzięło w nich udział 46 wyborców – byli oni uprawnieni do głosowania w wyborach do ostatniego tureckiego parlamentu. W skład pierwszej Najwyższej Rady Muzułmańskiej weszło pięciu członków: Al-Hadżdż Muhammad Amin al-Husajni (jako przewodniczący), Muhammad Effendi Murad, Abd al-Latif Bej Salah, Sa'id al-Szawa i Abd al-Latif al-Dajani. Rada była organem doradczym składający się z muzułmanów i chrześcijan, z którą w ważnych sprawach konsultował się wysoki komisarz Palestyny. Spełniała ona także nadrzędną kontrolę i zwierzchnictwo nad sprawami muzułmańskich sądów szariatu i wakf. Członkowie Rady byli opłacani z funduszy budżetu brytyjskich władz mandatowych i wakfu. Rada dysponowała także własnym budżetem w wysokości około 50 tys. funtów szterlingów, a wydatki nie musiały być akceptowane przez władze mandatowe (w przypadku żydowskich organów reprezentacyjnych wydatki i budżet podlegały ścisłemu nadzorowi). Rada cieszyła się bardzo dużą autonomią, a przewodniczący miał prawo zatrudniania wszystkich muzułmańskich urzędników w Palestynie. Spowodowało to, że klan Husajnów otrzymał w swoje ręce bardzo wpływowe stanowiska, dużą władzę i olbrzymie wpływy.