Radzie podlegało 200 z wszystkich 300 palestyńskich meczetów. Wiele z nich było rozbudowywanych i poddawanych różnym pracom renowacyjnym. W 1923 uznano meczet Hassan Bek jako element arabskiej walki narodowej i po jego odbudowie postanowiono wspierać finansowo jego działalność jako centrum społecznego mieszkańców północnej Jafy. Radzie podlegało jedenaście szkół – dwie w Jerozolimie, trzy w Jafie, i po jednej w Gazie, Ramli, Akce, Nazarecie oraz w Jerycho. Prowadzono także kliniki medyczne dla ubogich w Hebronie, Jerozolimie, Hajfie i Tyberiadzie, oraz sierociniec i kuchnię dla ubogich w Dzielnicy Muzułmańskiej na Starym Mieście Jerozolimy.

Kolejne wybory do Najwyższej Rady Muzułmańskiej odbyły się w latach 1926, 1929 i 1930. Rada składała się z czterech stałych członków. Następne wybory odbyły się 25 kwietnia 1936, już po wybuchu arabskiego powstania (1936–1939). Powstał wówczas Najwyższy Komitet Arabski, będący polityczną reprezentacją arabskiej społeczności w Palestynie. Przewodniczącym został Amin al-Husajni, a członkami byli Dżamal al-Husajni i Jakub al-Dżusajn. W wyniku nasilenia anty-brytyjskich walk, władze mandatowe zakazały we wrześniu 1937 działalności Najwyższego Komitetu Arabskiego i przeprowadziły aresztowania członków Komitetu i jednocześnie Najwyższej Rady Muzułmańskiej.