Amin al-Husajni uniknął aresztowania, musiał jednak uciekać za granicę. Utracił on swoje stanowisko, jednak Najwyższa Rada Muzułmańska nadal funkcjonowała.

W wyniku I wojny izraelsko-arabskiej (1948–1949) tereny Wschodniej Jerozolimy wraz z Samarią i Judeą znalazły się pod okupacją Królestwa Transjordanii. Jordański król Abdullah I utrzymał Najwyższą Radę Muzułmańską, a na jej przewodniczącego powołał szejka Hussam Dżarallah. Równocześnie Amin al-Husajni został oficjalnie usunięty ze swoich stanowisk i zabroniono mu wstępu do Jerozolimy. Nowym wielkim muftim został Hussam ad-Din Jarallah. Pozycja Najwyższej Rady Muzułmańskiej była jednak bardzo utrudniona, ponieważ większość jej własności znajdowała się teraz w Izraelu. Będąc pozbawiona wpływów i poparcia społecznego, traciła swoje znaczenie. W styczniu 1951 król Abdullah I nakazał jej rozwiązanie. Wszystkie palestyńskie wakf i instytucje charytatywne wraz z sądami szariatu przeszły pod zwierzchnictwo jordańskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

W wyniku wojny sześciodniowej w 1967 całość Jerozolimy i Zachodniego Brzegu znalazła się pod okupacją Izraela. Władze izraelskie odtworzyły Najwyższą Radę Muzułmańską jako organ sądowy społeczności arabskiej w Samarii i Judei. Swoją jurysdykcją obejmuje on także sprawy cywilne izraelskich Arabów.

Przypisy

Kategoria:Mandat Palestyny