Wkrótce potem obrady i wybory do Zgromadzenia zbojkotowali przedstawiciele Agudat Israel, ortodoksów i syjonistów rewizjonistycznych.
W okresie mandatu brytyjskiego wybory do Zgromadzenia odbyły się czterokrotnie: Pierwsze w 1920 liczyło 314 członków, pochodzących z 20 list partyjnych, wyłonionych przez 22 200 wyborców. Drugie w 1925 miało 221 członków, reprezentujących 26 list partyjnych, wybranych przez 36 437 wyborców. Trzecie w 1931 składało się tylko z 71 posłów, pochodzących z 12 list, wybranych przez 50 436 głosujących. W skład czwartego Zgromadzenia w 1944 weszło 171 członków z 18 list, wybrani przez 202 448 głosujących.
Niepodległy Izrael Po II wojnie światowej mocarstwa uznały, że należy stworzyć państwo dla społeczności żydowskiej. 14 lutego 1947 na forum ONZ stanęła sprawa Palestyny, która od 1920 była terytorium mandatowym Wielkiej Brytanii. Po długich dyskusjach 29 listopada 1947 Zgromadzenie Ogólne ONZ zdecydowało o podziale Palestyny na dwa państwa: żydowskie (14 447 km²) i arabskie (11 635 km²). Zalecono jednocześnie, aby Jerozolima była strefą międzynarodową. Kiedy wygasł mandat Brytyjczyków, 15 maja 1948 Żydowska Rada Narodowa (Moetzet Ha'am) przekształciła się w Tymczasową Radę Państwa (Moetzet Hamedina Hazmanit) i proklamowała niepodległe Państwo Izrael ze stolicą w Jerozolimie.