Charakterystyka ich napędu sprawiała, iż samoloty bojowe zdolne do operowania z lotnisk, którymi mogą być parkingi, pola, czy jakikolwiek inny dostępny kawałek gruntu, gdzie można dowieźć zaopatrzenie i niezbędne urządzenia do obsługi wydawały się być idealnym rozwiązaniem.
Projekt thumb|left|Drugi prototyp w Deutsches Museum w Monachium thumb|left|Ustawione pionowo w kadłubie za kabiną pilota silnik odrzutowe thumb|left|Prototyp na ekspozycji w Deutsches Museum 2 grudnia 1957 roku niemiecki ministerstwo obrony (Bundesministerium der Verteidigung) wydało oficjalne zapotrzebowanie na myśliwiec typu VTOL, działający w każdych warunkach atmosferycznych. Najbardziej zaawansowane prace nad tego typu maszyną prowadziła firma Heinkel, która opracowywała samolot oznaczony jako Heinkel He 231. Nowe zadanie okazało się być na tyle wymagające technologicznie, że w 1959 roku do prac obok Heinkla włączyły się firmy Bölkow i Messerschmitt, powołując do życia konsorcjum znane pod nazwą Entwicklungsring Süda (EWR), którego celem miało być wspólne opracowanie samolotu VTOL, osiągającego prędkość rzędu 2 Ma. Efektem wspólnych prac była maszyna oznaczona jako EWR VJ 101A (VJ – Versuchsjäger – myśliwiec doświadczalny). Była to maszyna, będąca rozwinięciem wcześniejszego projektu Heinkla, He 231.