W jej opracowaniu istotną rolę odegrali inżynierowie firmy Short Brothers, którzy równolegle prowadzili prace nad własną konstrukcją, samolotem Short S.C.1. VJ 101A miał być samolotem w układzie kaczka jednak w marcu 1959 roku przygotowano nowy, mocno zmodyfikowany w porównaniu z wersją 101A projekt, oznaczony jako 101B. W wersji 101B planowano zastosować skrzydła typu delta i klasyczne usterzenie. Maszyna napędzana miała być trzema silnikami odrzutowymi, dwoma marszowymi Rolls-Royce RB145 z przestawialnymi dyszami oraz pojedynczym, ustawionym pionowo silnikiem Rolls-Royce RB108. Wadą projektu okazało się być umieszczenie wszystkich trzech jednostek napędowych w kadłubie, tym samym ograniczając miejsce przeznaczone na zbiorniki paliwa. W takiej konfiguracji zasięg samolotu czynił go całkowicie nieprzydatnym w działaniach bojowych. W kwietniu 1960 roku powstał kolejny projekt oznaczony jako 101C. Samolot miał skrzydła o trapezowym obrysie na końcu których zainstalowano silniki Rolls-Royce RB145. Umieszczono je w obrotowych gondolach. Gondole mogły obracać się o 90°, umożliwiając pionowy start samolotu. Każda z gondoli mieściła po dwie jednostki RB145. W kadłubie, za kabiną pilota umieszczono jeden za drugim dodatkowe dwa silniki RB145 ustawione pionowo. Ich zadaniem miało być wspomaganie pionowego startu i lądowania.