Podobny układ konstrukcyjny zastosowano w projekcie Bell XF-109. Docelowo w gondolach silnikowych na końcach skrzydeł planowano zainstalować pojedyncze silniki Rolls-Royce RB153. Na początku 1960 roku zbudowano specjalną platformę badawczą do testów pionowego startu nazwaną Wippe (huśtawka). Na „huśtawce” testowano systemy sterowania i stabilność przyszłego samolotu podczas manewru pionowego startu i lądowania. Dodatkowo w celu przetestowania systemów sterowania zbudowano specjalną latającą platformę, napędzaną trzema, ustawionymi pionowo silnikami Rolls-Royce RB108. W 1962 roku ukończono pierwszy egzemplarz prototypowy oznaczony jako VJ 101C X-1 (D-9517). 10 kwietnia 1963 roku samolot wzbił się do swojego pierwszego lotu. Za sterami maszyny siedział amerykański pilot George Bright. Oblot polegał na pionowym starcie, zawisie i pionowym lądowaniu. Cały manewr, podczas którego obydwie gondole silnikowe ustawione były w pozycji pionowej, przebiegł bez zakłóceń. 26 sierpnia 1963 roku dokonano oblotu maszyny wykonując klasyczny start, lot i lądowanie wspomagane spadochronem hamującym. Podczas tego lotu obydwie gondole ustawione były poziomo względem skrzydeł. 20 września 1963 roku wykonano pierwszy manewr przejścia ze startu pionowego do lotu poziomego obracając obydwie gondole silnikowe.