W wystąpieniach swoich był szlachetny i wytworny. Unikał słów uszczypliwych i złośliwych. Podczas swych wykładów odpowiadał na pytania w pozycji stojącej, przechadzając się tam i z powrotem. Stronił od życia publicznego, mieszkając w ogrodzie Akademii. Uczniowie, by być blisko niego, pobudowali wokół domki. Polemon starał się prawdopodobnie naśladować Ksenokratesa. Był rozmiłowany w Sofoklesie, mawiając, że był tragicznym Homerem, a ten epickim Sofoklesem. Umarł w podeszłym wieku na suchoty. Euzebiusz z Cezarei w swym dziele pt. Kronika podał, że zmarł w r. 270/269 p.n.e. lub 276/275 p.n.e. (w kilku innych rękopisach). Pozostawił po sobie wiele dzieł. Jego następcą na stanowisku scholarchy został Krates z Aten.
Poglądy Za rządów Polemona filozofia w Akademii stała się „nauką i praktyką życia”, która była charakterystyczna w nowych szkołach: sceptycznej, epikurejskiej i stoickiej. Był zgodny z nowymi poglądami nie tylko w praktyce lecz także w doktrynie. Zwykł mówić, iż należy się zaprawiać w czynach, a nie w dialektycznych subtelnościach. Uważał osobę postępującą inaczej za człowieka, który nauczył się teoretycznych zasad harmonii, ale nie umie grać (Diogenes Laertios, IV 18). Poglądy te oznaczały w jakimś sensie powrót do filozofii przedplatońskiej, podobnej do jakiej zajęli sokratycy mniejsi.