Architektura dworców ziemi kłodzkiej Eklektyzm Zabudowania dworcowe na ziemi kłodzkiej w znaczącym stopniu noszą cechy XIX-wiecznego historyzmu, w którym występuje łączenie stylów, zwane eklektyzmem. Do lat 90. XIX wieku dworce kolejowe powstawały jako dwupiętrowe budowle o zwartej bryle. Ich licowane cegłą elewacje poprzez swoją surowość podkreślały przemysłowy charakter miejscowości, wpisując się w tzw. Rohbau (np. w budynkach gospodarczych stosowano metalową stolarkę okienną). Część dworców nosi cechy dziewiętnastowiecznego neoklasycyzmu z wyraźną rytmiką osi okien, a także tympanonami nad ryzalitami, np. Kłodzko GłówneKłodzko. Dzieje miasta, pod red. R. Gładkiewicza, Kłodzko 1998, s. 116..
Secesja thumb|Kudowa-Zdrój, dworzec będący przykładem Jugendstilu W obiektach kolei bocznych dominuje głównie secesja (z jęz. niem. Jugendstil), w budynkach ceglanych przejawia się zwiewnymi wykrojami otworów okiennych i drzwiowych, wokół których często znajdują się finezyjne opaski. Przełamanie sztywnej geometrii ceglanych ścian nośnych o konstrukcji ryglowej następowało w wyniku umieszczenia wygiętej belki w kształcie litery „s”, co widoczne jest na przykładzie dworca w Dusznikach-Zdroju.