Mercedes-Benz 770 – seria luksusowych samochodów osobowych produkowanych pod marką Mercedes-Benz w latach 1930-1943. Jest najbardziej znanym oficjalnym samochodem wysokiej rangi nazistów w czasie II wojny światowej, m.in. Adolfa Hitlera oraz Hermanna Göringa. Powstało łącznie 205 sztuk samochodów dwóch serii.
I seria – W07 (1930–1938) I seria Mercedesa 770 została zaprezentowana pod oznaczeniem W07 w roku 1930. Mercedesy W07 używane były głównie jako pojazdy rządowe.
Do napędu służył benzynowy silnik R8 OHV o pojemności skokowej 7655 cm³. Generował on moc maksymalną 150 KM (110 kW) przy 2800 obr./min, opcjonalnie dostępna była do niego sprężarka Roots, która doładowywała silnik przy maksymalnym wciśnięciu pedału przepustnicy. Moc maksymalna wzrastała wówczas do 200 KM (150 kW) przy 2800 obr./min., co pozwalało na osiągnięcie prędkości maksymalnej rzędu 160 km/h. Za przeniesienie napędu odpowiadała czterobiegowa manualna skrzynia biegów, przełożenie trzecie było bezpośrednim, czwarte zaś nadbiegiem.
Najbardziej charakterystyczną cechą modelu 770 była elegancka chromowana chłodnica.
Powstało 117 egzemplarzy serii W07.
II seria – W150 (1938–1943) Seria 770 została gruntownie zmodernizowana w roku 1938, pociągnęło to za sobą zmianę oznaczenia wewnętrznego na W150.