Miasto zostało zdobyte przez Asyryjczyków w 740 i 722 roku p.n.e., a jego ludność wysiedlono do Mezopotamii i Medii. W czasach rzymskich Herod Wielki na ruinach zbudował miasto Sebaste. Dziś pozostałości antycznej Samarii, znane jako Szomeron, lokuje się w okolicach arabskiej wsi Sabastija (55 km na północ od Jerozolimy i 11 km na północny wschód od Szechem – 32°16'34N 35°11'22E). Archeolodzy znaleźli w tym miejscu ponad 500 fragmentów przedmiotów z kości słoniowej, co potwierdza biblijną wzmiankę o „domach z kości słoniowej” i innych przejawach zamiłowania do luksusu w czasach Achaba. W latach 1908–1910 odkryto 102 inskrypcje z VIII wieku p.n.e. zapisane pismem paleohebrajskim zwane „ostrakami z Samarii”, z których 63 można było w pełni odczytać.
Od głównego miasta i stolicy całe dziesięcioplemienne północne królestwo Izraela i jego obszar nazywano niekiedy Samarią; np. Achab jest w Starym Testamencie nazywany „królem Samarii” (1 Krl 21,1).
W VIII wieku p.n.e. królestwo to stało się celem podbojów Asyryjczyków, których władca Tiglat-Pileser III uzależnił Samarię czyniąc ją jednym z terytoriów lennych swojego mocarstwa. Ostatecznie miasto Samaria zostało zdobyte w 722 p.n.e. przez Salmanasara V.