Ponad 25 banków narodowych zawiesiło działalność w czerwcu – liczba, która nigdy wcześniej nie została przekroczona w ciągu jednego roku – 78 zostało wstrzymanych w lipcu i 38 w sierpniu. Upadek stanowych i prywatnych banków był nawet bardziej niepokojący. Średnia bliska siedemdziesięciu zawieszeń na rok – wynik niepokojący, biorąc pod uwagę wpływ bankowości na ogólny biznes – wzrósł do 415 podczas pierwszych ośmiu miesięcy 1893 roku. Chociaż nowojorskie banki zdołały zwiększyć swe rezerwy do 30% depozytów w czerwcu, to do 5 sierpnia, ich rezerwy były poniżej prawnego minimum i jedyną alternatywą było wstrzymanie płatności gotówkowych.
Całkowite zapasy pieniądza – złoto, monety, papiery wartościowe Skarbu Państwa, narodowe noty bankowe oraz narodowe i stanowe depozyty bankowe – spadły o 6,3% w ciągu jednego roku, od czerwca 1892 do czerwca 1893 r. Wstrzymanie płatności gotówkowych spowodowało, że depozyty – które nie były już dłużej wypłacane w gotówce – w sierpniu straciły na wartości w stosunku do waluty. W rezultacie, deponowanie pieniędzy w banku stało się mniej użyteczne i sektor publiczny dokładał wszelkich starań, aby wzmóc wymianę depozytów na walutę.