W 1875 roku handlowano dolarami papierowymi z około 17 procentowym dyskontem w porównaniu do złotego dolara. Połączenie deflacji pieniądza papierowego i wzrostu oficjalnych rezerw złota pozwoliła na powrót do standardu złota 4 lata później, co położyło podwaliny pod dekadę spektakularnego wzrostu gospodarczego. Zarówno ceny dóbr, jak i płace nominalne spadły o około 30% podczas ostatniej dekady dolara papierowego (czyli płace realne utrzymywały się na podobnym poziomie). Jednak w latach 1879-1889, ceny nadal spadały, ale płace podniosły się o 23%. Tak więc płace realne, po uwzględnieniu inflacji (bądź jej braku), wzrosły znacząco.
Panika finansowa z 1884 roku, która wybuchła w wyniku umiarkowanej depresji w 1882 roku, zmniejszyła podaż pieniądza bankowego. Całkowita wartość weksli bankowych i depozytów lekko spadła z 3,19 mld USD do 3,15 mld USD. Panika była wywołana przez nadmierny odpływ złota za granicę, ponieważ cudzoziemcy zaczęli tracić wiarę w to, że Stany Zjednoczone będą skłonne pozostać przy standardzie złota.