Od 1873 roku do 1878, przed innym strumieniem ekspansji monetarnej, całkowita podaż pieniądza bankowego wzrosła z 1 964 mld USD do 2 221 mld USD – jest to wzrost o 13,1% (2,6% co roku). W skrócie – miał miejsce umiarkowany, ale wyraźny wzrost podaży pieniądza, w żadnym zaś razie jej skurczenie się.

Powstanie mitu jest spowodowane mylną interpretacją faktu, że ceny znacznie spadły podczas całego omawianego okresu. Faktem jest, że ceny spadały od końca wojny secesyjnej do 1879. Friedman i Schwartz oszacowali, że w okresie 1869–1879 spadek ten wynosił mniej więcej 3,8% rocznie. Jako naturalna kolej rzeczy – kiedy rząd i system bankowy nie zwiększają podaży pieniądza zbyt szybko, wolnorynkowy kapitalizm spowoduje rozwój gospodarczy, który zrekompensuje skutki wzrostu podaży pieniądza. Ceny spadną, a konsekwencjami nie będą depresja i stagnacja, lecz dobrobyt (zważając na fakt, że koszty także spadną), wzrost gospodarczy oraz powszechny wzrost standardu życia wszystkich konsumentów. Analogiczny „wielki kryzys” w Anglii również był mitem zrodzonym z tych samych powodów.

Przypisy

Kategoria:1873 w Europie Kategoria:1873 w Ameryce Północnej Kategoria:Historia gospodarcza Stanów Zjednoczonych Kategoria:Kryzysy gospodarcze