W 1873 nadmiernie rozbudowany Northern Pacific rozpadał się, a operacje finansowe na obligacjach skarbowych okazały się niepowodzeniem. Potężny dom maklerski Cooke’a zbankrutował, inicjując Panikę 1873 rokuMurray N. Rothbard, A History of Money and Banking in the United States: The Colonial Era to World War II (pdf) , The War of 1812 and its Aftermath, s. 145, 153–156..
Mit długiego kryzysu Niektórzy historycy ekonomii zgłaszali wątpliwości co do „wielkiego kryzysu” (później nazwanego długim kryzysem), który rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych wybuchem paniki 1873 i trwał nieprzerwanie przez 6 lat do 1879. Uważano, że duża część tej stagnacji została spowodowana przez kurczenie się podaży pieniądza, prowadzące do wznowienia wymienialności dolarów na złoto w 1879. Niemniej jednak „kryzysowi” towarzyszył niezwykle rozległy rozwój przemysłu, kolei, produktu narodowego netto oraz dochodu realnego na osobę. Jak przyznają Milton Friedman i Anna Schwartz, dekada od 1869 do 1879 doświadczyła 3-procentowego rocznego wzrostu w pieniężnym produkcie narodowym. W tym czasie zanotowano dynamiczny wzrost realnego produktu narodowego o 6,8% rocznie oraz ogromny wzrost – 4,5% rocznie w ujęciu na osobę. Nawet domniemane „kurczenie się pieniądza” nigdy nie miało miejsca, gdyż podaż pieniądza wzrastała przez ten okres o 2,7% co roku.