Argumentum ad hominem (łac. „argument do człowieka”) – historycznie, jest to sposób argumentowania, w którym, na poparcie swojej tezy, dyskutant powołuje się na opinie uznane przez oponenta – których sam w rzeczywistości może nie uznawać – wyciągając z tychże twierdzeń oponenta konsekwencje wspierające swoją tezę. W takim rozumieniu „nie jest to typ argumentacji ze swej natury błędny lub zwodniczy. W wielu przypadkach jego użycie jest nie tylko dopuszczalne, ale wręcz jak najbardziej uzasadnione”. Zabieg ten ma pokazać, że w gruncie rzeczy oponent zgadza się z tezą przedstawioną przez dyskutanta, a jeżeli nadal upiera się przy swoim, to znaczy, że jest niekonsekwentny w swoich przekonaniach.
Współcześnie określenie to ma często także inne rozumienie, jako pewien typ nieformalnego błędu argumentacyjnego, w którym dyskutant odwołuje się do cech oponenta bądź okoliczności, w których jest oponent, a nie do opinii uznanych przez oponenta czy argumentów oponenta (w tym znaczeniu argumentum ad personam może być traktowany jako jeden z rodzajów argumentum ad hominem;