obok ad hominem sytuacyjnego oraz tu quoque). Tym, co można by określić jako wspólne dla obydwu znaczeń definiowanego tu terminu jest fakt, że dyskutant w podanym uzasadnieniu swojego stanowiska odwołuje się do oponenta (jego twierdzeń, faktów z życia, czy cech, które, zdaniem dyskutanta, można przypisać oponentowi), a nie np. własnych opinii/założeń, twierdzeń innych osób lub środowisk (jak środowisko naukowe), albo okoliczności nie dotyczących bezpośrednio życia czy cech oponenta.
Przykłady Nasz rozmówca stwierdza, że najcięższe przestępstwa powinny być karane karą śmierci. Przywołujemy jednak fakt, że jest on członkiem ruchu „pro life”, stwierdzając, że stoi to w sprzeczności z jego deklaracją o karze śmierci. Jest to błąd typu ad hominem sytuacyjny – w dyskusji liczą się tylko tezy wypowiedziane przez oponenta, a fakt należenia do organizacji to okoliczność, a nie teza. Okoliczność ta nie oznacza również, że oponent żywi jakiekolwiek przekonania związane z tym ruchem – może np. być agentem wywiadu, który dostał misję inwigilacji. „Nie możesz mieć racji, że nie powinienem tu palić ze względu na całkowity zakaz palenia, skoro sam tu palisz”.