Zgodnie z programem Olesińskiego był zwolennikiem teokratycznej koncepcji stosunków między państwem a Kościołem. Dowodził, że państwo powinno zostać poddane pod jego władzę. Był orędownikiem silnej teokratycznej monarchii sprawującej rządy niezależne i sprawiedliwe.

Roczniki Jana Długosza składają się z 12 ksiąg: I – zawiera opis ziem polskich, czasy przedchrześcijańskie i panowanie Mieszka I, II – panowanie Bolesława Chrobrego i Mieszka II, III – panowanie Kazimierza Odnowiciela i Bolesława Szczodrego, IV – panowanie Władysława Hermana i Bolesława Krzywoustego, V – okres dzielnicowy do 1173, VI – do roku 1241, VII – do koronacji Przemysła II (1295), VIII – do roku 1300, IX – panowanie Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego, X – panowanie Ludwika Węgierskiego, Jadwigi i Jagiełły do 1409, XI – do roku 1435, XII do początku 1480.

Z jednej strony można Jana Długosza zaliczyć do najwybitniejszych europejskich historyków jego czasów, z drugiej strony ze swoją ortodoksyjnie prowidencjalistyczną wizją świata i teokratycznym programem politycznym nie całkiem zasługiwał na to miano.