Chociaż utrzymywał kontakty z humanistami swoich czasów i po części nie było mu także obce humanistyczne piśmiennictwo, należał nie do nowego, ale do starego, odchodzącego już świata, a jego dziejopisarstwo, pomimo swych zalet, w porównaniu z nową historiografią było dziejopisarstwem równie świetnym, co już wówczas anachronicznym. W takich jak on kategoriach uprawiali historię wówczas nie nowatorzy lecz epigoni.
Dziejopisarstwo polskie okresu Odrodzenia