Z jego błogosławieństwem, udało mu się udobruchać króla, który przyznał mu tytuł hrabiego i nadał Flandrię jako lenno.
Za czasów jego następcy, Baldwina II, hrabstwo przeżyło wyniszczające najazdy wikingów, które spustoszyły większość flandryjskich ziem. Baldwin przez wiele lat zajmował się naprawianiem tych zniszczeń, a także wznoszeniem nowych zamków i przejmowaniem przygranicznych terenów, dzięki czemu powiększył swoje terytoria. Wykorzystał też konflikt pomiędzy Karolem Prostakiem a Odonem do zajęcia ziem Ternois i Boulonnias. Podobną strategię wykorzystywał Arnulf Wielki, który przyłączył w ten sposób obszary Artois, Ostravent, Amiens i Ponthieu. Prócz tego, Arnulf wplątał się w długą wojnę z księciem Normandii Wilhelmem Długim Mieczem. Konflikt zakończył się w 943 roku, kiedy Wilhelm przybył negocjować z hrabią, lecz podczas spotkania został zamordowany przez ludzi Arnulfa. W połowie X wieku ustały najazdy wikingów na Flandrię, co pozwoliło Arnulfowi skupić się na sprawach wewnętrznych hrabstwa i usprawnieniu systemu zarządzania.