W czasach niepełnoletności Arnulfa II, Flandria utraciła ziemie na południu; Boulogne otrzymał jeden z jego kuzynów, a część Pikardii weszła do domeny królewskiej Lotara I. W następnych latach, król Lotar zdobył także Ponthieu, które przekazał Hugonowi Kapetowi, a hrabia Guines uzyskał niezależność. Niemniej jednak, przez większą część X wieku, Flandria była ważnym obszarem Francji, a pod koniec jej władcy rozpoczęli ekspansję na południe, do Hainaut, oraz na ziemie niemieckie. Baldwin IV Brodaty otrzymał od cesarza Henryka II w lenno Zelandię, a w 1013 wszedł w posiadanie Valenciennes i części obszarów Cambresis. Jego następca, Baldwin V ożenił się z Adelą, córką króla Francji Roberta Pobożnego, co pozwoliło mu w latach 1060–1067 sprawować regencję nad młodym następcą tronu francuskiego, bratankiem Adeli, Filipem I. Kolejny władca Flandrii, Baldwin VI, zyskał prawa do hrabstw Hainaut i Mons. Gdy zmarł w 1070 roku, jego brat Robert Fryzyjski usiłował odebrać jego ziemie prawowitemu dziedzicowi Arnulfowi III i jego matce, hrabinie Rychildzie. Obie strony konfliktu poprosiły o pomoc króla Filipa I;