Przed swoją śmiercią w 1119 roku, Baldwin VII wyznaczył swoim następcą Karola Dobrego, swego ciotecznego brata, który przebywając przez wiele lat na dworze flandryjskim, zaprzyjaźnił się z hrabią i często służył mu radą. Wyborowi temu sprzeciwiła się Klemencja Burgundzka, matka Baldwina i wdowa po jego ojcu, ale jej opór okazał się bezskuteczny, a Karol umocnił swoją władzę we Flandrii. Nowy hrabia okazał się zdolnym władcą. Rządził w sposób pokojowy i zasłynął ze swej szczodrości względem ubogich. W latach 1126–1127, krainę nawiedziła klęską głodu, podczas której Karol skutecznie zorganizował dostawy żywności dla głodującej ludności, osobiście przy tym nadzorując dystrybucję chleba. Jednakże hrabia naraził się grupie flandryjskich możnych, którzy ukrywali zboże i sprzedawali je po mocno zawyżonych cenach, przeciwdziałając ich procederowi. Ściągnął na siebie ich zemstę i został zamordowany podczas mszy w 1127 roku (po śmierci go beatyfikowano).