Działał w ruchu skrajnie prawicowym i monarchistycznym, jednak z powodu sprzeciwu liberalnych ministrów, w tym premiera Władimira Kokowcowa, nie zdołał przeforsować prawicowego kursu całego rządu ani usunąć ze stanowisk liberalnych gubernatorów.
Z urzędu odszedł 5 czerwca 1915, po zdymisjonowaniu ze stanowiska premiera Iwana Goriemykina. Zachował stanowisko w Radzie Państwa, w której zasiadał od stycznia 1915. W listopadzie tego samego roku wszedł w skład Rady Zjazdów Monarchistycznych - organu koordynującego działalność organizacji czarnosecinnych w całej Rosji.
W połowie 1916 razem z Aleksandrem Rimskim-Korsakowem i innymi przedstawicielami prawicy w Radzie Państwa opracował notatkę dla cara, w której domagał się podjęcia działań wyprzedzających przewidywany wybuch rewolucji, której narzędziem miała być Duma razem z niektórymi organizacjami społecznymi. Domagał się rozwiązania Dumy i powierzenia wszystkich najwyższych stanowisk państwowych nieugiętym zwolennikom samowładztwa. Żądał wprowadzenia stanu wojennego we wszystkich ważniejszych miastach, zamknięcia prasy lewicowej, usunięcia liberałów z Rady Państwa, wprowadzenia komisarzy rządowych do Związku Ziemstw i Związku Miast. Zbliżone postulaty Makłakow przekazał carowi w liście z grudnia 1916.