W 1917 część działaczy prawicowych upatrywała w nim kandydata na dyktatora mogącego powstrzymać w kraju ruchy rewolucyjne. W styczniu 1917 spotykał się z carem Mikołajem II, przedstawiając mu propozycje środków mających powstrzymać organizacje rewolucyjne. 8 lutego 1917 car powierzył mu przygotowanie manifestu ogłaszającego rozwiązanie Dumy Państwowej. 25 lutego 1917, po wybuchu rewolucji lutowej, Makłakow bezskutecznie domagał się na posiedzeniu Rady Ministrów wprowadzenia w mieście stanu oblężenia.
28 lutego 1917 aresztowany przez rewolucjonistów i uwięziony w Twierdzy Pietropawłowskiej. W październiku, z powodu choroby, został przeniesiony do lecznicy Konasiewicza. Korzystając ze swojego prawa do swobodnych spacerów Makłakow udawał się na spotkania podziemnej organizacji monarchistycznej Nikołaja Markowa, planującej uwolnienie byłego cara Mikołaja II i jego rodziny. Aresztowany w sierpniu 1918 i przewieziony pod konwojem do Moskwy, został stracony razem z innymi działaczami prawicowymi: Iwanem Szczegłowitowem, Aleksiejem Chwostowem, S. Wieleckim, ks.