Powstanie w Badaberze – zbrojny bunt radzieckich i afgańskich jeńców przetrzymywanych w pakistańskiej miejscowości Badaber, który miał miejsce się w dniach 26–27 kwietnia 1985 roku. Po wielogodzinnym oblężeniu około trzem tysiącom mudżahedinów i pakistańskich żołnierzy udało się opanować sytuację. W trakcie powstania zginęli wszyscy jeńcy (52) i 100–120 atakujących, a także sześciu amerykańskich instruktorów, którzy szkolili islamskich bojowników.
Tło sytuacyjne Twierdza Badaber, położona 24 km na południe od Peszawaru, była wojskowym ośrodkiem szkoleniowym afgańskich mudżahedinów, którzy sprzeciwiali się radzieckiej obecności w Afganistanie. Mudżahedini byli szkoleni przez instruktorów wojskowych ze Stanów Zjednoczonych (Operacja Cyclone), Pakistanu, Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu. Twierdza była kontrolowana przez zdominowaną przez Tadżyków partię Jamiat-e Islami. Burhanuddin Rabbani był liderem tej partii i samozwańczym prezydentem Afganistanu. Dowódcą wojskowym twierdzy został Ahmad Szah Masud.
W 1983 i 1984 roku partie jeńców z Armii Radzieckiej i sił zbrojnych Demokratycznej Republiki Afganistanu zostały przewiezione do fortecy z pomniejszych więzień. Tam więźniowie byli zmuszani do ciężkiej pracy, np. przy załadunku amunicji.