W XV w. ludność miasta trudniła się wytapianiem żelaza z rudy darniowej. Prawdopodobnie była pierwotnie osadą górniczą, należącą do sąsiedniej wsi Strojec Stradziec. Pierwsze dwa wieki istnienia miasta wiążą się z dużym rozwojem gospodarczym, m.in. dzięki położeniu przy granicy ze Śląskiem. Upadek miasta następuje w wyniku wojen w XVII i XVIII wieku. W 1620 w mieście przebywał król polski Zygmunt III Waza, który na prośbę mieszczan miał wydać przywileje na utworzenie cechów rzemieślniczych.
Po II rozbiorze Polski miasto znalazło się początkowo pod zaborem pruskim. W latach 1807–1815 w Księstwie Warszawskim, a od 1815 wraz z ziemią wieluńską w granicach Królestwa Polskiego w zaborze rosyjskim.
Jako osadę miejską, osadę leśną oraz folwark leżące 21. wiorst od Wielunia w powiecie wieluńskim, w gminie i parafii Praszka wymienia ją XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1852 pożar zniszczył całe miasto, które odbudowano według nowego planu regulacyjnego. W 1888 znajdował się w nim murowany kościół parafialny, cerkiew prawosławna, dom przytułku dla 6 ubogich, szkoła początkowa ogólna, sąd gminny okręgu V, stacja pocztowa, komora celna na granicy z Prusami, ochotnicza straż ogniowa, apteka, około 250 domów z czego 60 murowanych. Miasto zamieszkiwało wówczas ok. 3000 mk.