19 sierpnia 1920 r. w zwycięskiej bitwie pod Baboszewem, bitwach pod Rohatynem, Złoczowem, Zgniłą Lipką, Złotą Lipą, Horyńcem i obronie dostępu do przeprawy mostowej w Górze Kalwarii.
Podczas walk poległo pięciu harcerzy: Władysław Borowski, Maksymilian Jasiński, Leon Krawczyk, Zygmunt Kurzyński i Albin Zydorczak. W czasie I Zjazdu Wychowanków Szkoły 5 czerwca 1938 r. w korytarzu I Liceum Ogólnokształcącego im. Gen. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie umieszczono tablicę upamiętniającą te ofiary i wszystkich, którzy wymaszerowali na front.
W październiku 1920 r. po zakończeniu działań zbrojnych, młodzież została zdemobilizowana dla podjęcia przerwanej nauki. A po zawarciu pokoju idee harcerstwa wróciły w nurt typowego skautingu.
Lata 20. XX w. W czerwcu 1921 r. profesor Stanisław Woyczyński opuścił Kutno, a opiekę nad drużyną i stanowisko Komendanta Hufca objął profesor Józef Targowski. Drużyna reprezentacyjna wzięła udział w zlocie we Włocławku 4–5 czerwca 1922 r. uzyskując wyróżnienie Komendy Chorągwi. W wakacje harcerze uczestniczyli w kursach wakacyjnych – sanitarnych, na wyższe stopnie harcerskie, wychowania fizycznego i innych. Dh Eugeniusz Karpiński z I KDH jako pierwszy z kutnowskich harcerzy zdobył stopień ćwika, a Zdzisław Ciechowicz wywiadowcy.