Metoda t-plot jest metodą analizy izoterm adsorpcji stosowaną najczęściej w przypadku mikroporowatych ciał stałych. Pozwala ona na określenie ilości mikroporów (ich objętości lub efektywnej powierzchni) dla danego adsorbentu i adsorbatu. Pozwala też na określenie powierzchni większych porów (mezo- i makroporów).
Metoda opiera się na graficznym (pierwotnie jako wykres, zależność, ang. plot, obecnie z reguły numeryczne) porównaniu eksperymentalnej izotermy adsorpcji na danym adsorbencie, a(p) z adsorpcją teoretyczną (przedstawioną jako tzw. grubość statystyczna oznaczana literą t) otrzymaną dla tych samych wartości ciśnienia adsorbatu, t(p):
a(p) = f(t(p)) czyli a = f(t) gdzie: a - wielkość adsorpcji dla izotermy eksperymentalnej p - ciśnienie adsorbatu t(p) - tzw. krzywa t (ang. t-curve) - w tej roli najczęściej wykorzystuje się izotermę Harkinsa-Jury (izoterma HJ) lub izotermę Halseya - ma ogólną postać: t = tm f'(p) gdzie: tm odpowiada statystycznej grubości monowarstwy adsorbatu; np. dla adsorpcji azotu najczęściej przyjmuje się tmza równe 0,354 nm.