Przybliżając linią prostą przebieg krzywej a(t) w obszarze ciśnień adsorbatu odpowiadających statystycznej grubości warstwy adsorbatu t od tm do około 1,5 tm (dla azotu 0,354 do 0,5 nm) możemy określić wielkość maksymalnej adsorpcji w mikroporach (amic jest równa rzędnej otrzymanej w wyniku ekstrapolacji prostej do wartości t = 0); wynika to z założenia, że wówczas wszystkie mikropory są już zapełnione, natomiast mezopory zapełniane są przy wyższych ciśnieniach. Łączną powierzchnię pozostałych porów (mezo- i makroporów) i powierzchni płaskiej określa się na podstawie nachylenia prostej.
Powyższa metoda została podana przez deBoera i współpr. Lepszą wersją tej metody jest tzw. metoda t/F-plot zaproponowana przez Kadleca. Wykorzystuje ona szerszy obszar ciśnień i adsorpcji - w obszarze niskich ciśnień, gdzie mikropory nie są jeszcze całkowicie zapełnione. Wymaga wyznaczenia izotermy adsorpcji w mikroporach i wykorzystuje do tego równanie izotermy Dubinina-Raduszkiewicza.
Bardziej uniwersalna metoda pozwalająca na określenie ilości zarówno mikro- i mezoporów to tzw.