1 listopada 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. Był przydzielony do 25 pułku piechoty. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Za postawę wykazaną podczas walk, 28 lutego 1921 otrzymał Krzyż „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
W kolejnych latach 20. pozostał w wojsku i był oficerem w 54 pułku piechoty w Tarnopolu, gdzie w 1923, 1924 pełnił funkcję dowódcy III batalionu. W maju 1925 został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach. W sierpniu tego roku wrócił do 54 pp na stanowisko dowódcy I batalionu. 5 maja 1927 został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 12 kwietnia 1927 awansował na podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 25. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 25 sierpnia 1931 został przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko dowódcy pułku. Pomysłem Bogaczewicza była reorganizacja Wojskowego Klubu Sportowego w wielosekcyjny klub cywilno-wojskowy Białostocki Klub Sportowy Jagiellonia. Był współzałożycielem i wiceprezesem tego klubu. W listopadzie 1935 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie.