Włodzimierz Julian Grabowski (ur. 2 stycznia 1900 w Przemyślu, zm. 5–6 kwietnia 1940 w Kalininie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Anny z Deców urodzony 2 stycznia 1900 w Przemyślu. W 1916 roku wstąpił do Legionów Polskich, ukrywając prawdziwą datę urodzenia. W latach 1916–1939 służył nieprzerwanie w 1 pułku piechoty Legionów, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 158. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 na stanowisku dowódcy I batalionu. We wrześniu 1939 roku dowódca I batalionu 1 pułku piechoty Legionów.
Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do sowieckiej niewoli i przebywał w obozie jenieckim w Ostaszkowie. 4 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Kalinińskiego.