Edward Lewandowski (ur. 21 lutego 1893 w Warszawie, zm. 29 kwietnia – 1 maja 1940 w Kalininie) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Adama i Walerii z Malinowskich. Ukończył sześć klas gimnazjum, uczestniczył w strajku szkolnym w 1905. W latach 1913–1914 należał do drużyny skautingowej im. Romualda Traugutta w Warszawie, gdzie m.in. sprawował funkcję zastępowego. W 1914 pracował jako urzędnik dyrekcji tramwajów miejskich w Warszawie.
W czasie I wojny światowej, początkowo był członkiem tajnej milicji obywatelskiej na terenie Warszawy, a następnie od grudnia 1914 służył w armii rosyjskiej. W 1917 otrzymał przydział do 289 zapasowego pułku piechoty i awansowano go na podporucznika. Tam też w tym czasie należał do Związku Wojskowych Polaków, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa, sekretarza oraz bibliotekarza i jednocześnie był organizatorem dwóch polskich kompanii. Następnie od września tego roku służył w 3 Dywizji Strzelców Polskich w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji w ramach Wojska Polskiego na Wschodzie.