Koncepcja ta, co oczywiste, wykluczyła możliwość nadania jakiejkolwiek politycznej tożsamości nie-serbskim narodom Jugosławii: w ogóle negowano istnienie narodu i języka macedońskiego, Czarnogórców uważano za regionalny odłam Serbów, a Chorwatów - jedynie za skatolicyzowanych Serbów. W kolejnych konstytucjach przyjęto fikcję jednego państwowego języka "słoweńsko-serbsko-chorwackiego". W bieżącej praktyce wszystko to oznaczało serbizację: państwo jugosłowiańskie miało stanowić unitarną monarchię pod berłem Karadziordziewiciów, zdominowaną i rządzoną przez Serbów. Koncepcja ta była wprowadzana w życie przez dwie pierwsze dekady istnienia Jugosławii, zarówno w epoce parlamentarnej (1918-29), jak i autorytarnej (1929-41). Najmocniej godziła ona w prawa Chorwatów – narodu licznego, mającego wielowiekową tradycję własnej państwowości i kulturę wyraźnie odmienną od serbskiej.