Treść i konsekwencje porozumienia Porozumienie zostało dotrzymane. Zgodnie z nim w pierwszej kolejności regent powołał koalicyjny rząd z Dragišą Cvetkovićem jako premierem, Vladko Mačkiem jako wicepremierem i trzema innymi ministrami-Chorwatami. Pierwszą inicjatywą ustawodawczą nowego rządu było utworzenie Banowiny Chorwacji (Banovina Hrvatska / Бановина Хрватска) – utworzonej na zasadzie etnicznej jednostki terytorialnej o szerokiej autonomii (praktycznie państwo w państwie), obejmującej 30% obszaru i ludności państwa, w tym wszystkich Chorwatów. Maček chciał, by banem Chorwacji został August Košutić, ale pod wpływem regenta zgodził się na osobę Ivana Šubašicia – ugodowego polityka możliwego do przyjęcia przez Serbów.
Porozumienie było krytykowane z obu stron – i przez koła wielkoserbskie, i przez radykalne skrzydło opozycji chorwackiej. Odbierano je jako podział Królestwa na część serbską i chorwacką, uważano je za tymczasowe, powszechnie stawiano pytanie o dalsze losy Królestwa Jugosławii wobec tak istotnej zmiany faktycznego układu sił i wewnętrznego ustroju. Nasiliła się działalność organizacyjna czetników z jednej, a ustaszów z drugiej strony. Pojawiły się tendencje do autonomii wśród pozostałych narodów Jugosławii, szczególnie Słoweńców.