Zdające sobie z tego sprawę umiarkowane koła serbskie i chorwackie, widzące mimo wszystko sens utrzymania wspólnego państwa, na początku 1939 z inicjatywy regenta - księcia Pawła podjęły próbę porozumienia mającego je uratować. Przedmiotem porozumienia była diametralna zmiana ustroju politycznego Jugosławii. Bezpośrednie rozmowy w kwietniu 1939 podjęli reprezentujący aparat władzy królewskiej i koła serbskie premier Dragiša Cvetković oraz przywódca chorwackiej opozycji parlamentarnej Vladko Maček przy udziale przedstawicieli partii prečanów. Udziału w rokowaniach odmówiły pozostałe ugrupowania serbskie. Na początku sierpnia 1939 rokowania utknęły w martwym punkcie, jednak nastrój zbliżającej się wojny skłonił Cvetkovića i Mačka do ich kontynuacji. Porozumienie zostało ostatecznie opracowane w domu Mačka w Kupincu pod Zagrzebiem między 16 a 20 sierpnia 1939. Klub parlamentarny Chorwatów w skupsztinie (Hrvatsko narodno zastupstvo) zatwierdził je stosunkiem głosów 80 za do 1 przeciw (poseł Lovro Sušić). Następnie przedstawiono je regentowi – księciu Pawłowi, który zatwierdził je 26 sierpnia 1939.