Miasto zwiększyło swoją powierzchnię z 50 do 126,6 ha i przede wszystkim pozyskało rozległe tereny na północy wzdłuż ulicy Komorowickiej, gdzie rozwinęła się z czasem zwarta dzielnica przemysłowa (jakkolwiek zakłady były rozproszone po całej Białej). Wciąż jednak było ograniczone terytorialnie, poza miastem formalnie znajdował się np. katolicki cmentarz parafialny czy otwarty w 1888 dworzec kolejowy na linii Bielsko–Kalwaria. Zabudowa bialska płynnie przechodziła w lipnicką, a z drugiej strony postępowała integracja urbanistyczna, gospodarcza, społeczna i funkcjonalna z miastem Bielskiem po drugiej stronie rzeki. W 1880 Biała liczyła 7251 mieszkańców w 392 domach, w tym 70,1% niemiecko-, 25,3% polskojęzycznych, 3,2% posługujących się językiem jidysz lub hebrajskim i 1,3% czesko-, słowacko- lub ukraińskojęzycznych;