73% katolików, 16,3% protestantów i 10,4% żydów. Dwóch ważnych inwestycji doczekała się w 1897: oddano do użytku drugą przeprawę przez rzekę w postaci mostu Monniera (obecnie Włókniarzy), a także wzniesiono nowy gmach magistratu i komunalnej kasy oszczędności (obecny bielsko-bialski ratusz). W 1908 było już tylko osiem drewnianych domów – te relikty starej zabudowy najdłużej zachowały się nad Niwką, której pierwszy odcinek (od ujścia do placu Ratuszowego) skanalizowano w latach 1912–1914. Tzw. dom Czekańskich z 1626, ostatni budynek pamiętający czasy Białej jako wsi, rozebrano w 1913.
Wieloletnie starania o zniesienie sztucznego ograniczenia terytorialnego zwieńczone zostały w 1925 włączeniem w skład miasta całej gminy Lipnik i utworzeniem tzw. Wielkiej Białej o ponad szesnastokrotnie większej powierzchni oraz dwuipółkrotnie większej populacji (do 19 241). Według danych z 1929 roczne dochody miasta wynosiły 1 319 270 zł, a wydatki 1 318 020 zł. Rozwój urbanistyczny postępował przede wszystkim w kierunku południowym, gdzie powstawały nowe osiedla z przewagą domów jednorodzinnych. W 1940 decyzją władz okupacyjnych Biała została formalnie włączona w skład Bielska, a dwa lata później poszerzono jej granice na północy o fragment Komorowic.