Jan Władysław Chylewski (ur. 27 czerwca 1891 w Łękach Wielkich, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Adama i Antoniny z Chylewskich, urodzony 27 czerwca 1891 w Łękach Wielkich, w powiecie kościańskim. W Ostrowie Wielkopolskim uczęszczał do gimnazjum humanistycznego, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Od 1912 do 1913 był studentem prawa na Uniwersytecie w Berlinie, gdzie ukończył dwa semestry. Następnie, po zaliczeniu półrocznej praktyki kupieckiej, zdobył uprawnienia kupca zbożowego.
W czasie I wojny światowej, w latach 1914–1918 służył w armii niemieckiej, gdzie przydzielono go do 12 pułku artylerii polowej. W 1917 otrzymał nominację na podporucznika. Do maja 1918 walczył na froncie rosyjskim, a 31 grudniu 1918 został zdemobilizowany.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w styczniu 1919 ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego. Jako dowódca 1 baterii 1 dywizjonu artylerii ciężkiej wielkopolskiej wziął udział w powstaniu wielkopolskim, gdzie walczył m.in. pod miejscowością Dębogóra z niemieckim pociągiem pancernym.