W 1919 został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i przydzielony do 17 pułku artylerii ciężkiej, wraz z którym uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W jednostce tej służył do 1921, kiedy to został przydzielony do 7 pułku artylerii ciężkiej. Za postawę wykazaną w czasie walki, w 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:
14 lutego 1922 przeniesiono go do rezerwy. Od 10 stycznia 1923 ponownie wrócił do służby. W 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii. Od 1930 służył w 8 pułku artylerii ciężkiej jako dowódca dyonu. 28 czerwca 1933 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. 24 stycznia 1934 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 2 sierpnia 1937 objął obowiązki komendanta Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii nr 2 w Zambrowie.