Beretta M1934 – włoski pistolet samopowtarzalny. Przepisowa broń boczna włoskiej armii podczas II wojny światowej.
Historia konstrukcji Na początku lat 30. Regio Esercito (włoska armia) miała na uzbrojeniu siedem typów pistoletów (między innymi Mod.910, Mod.915, Mod.1917) i jeden typ rewolweru (Mod.889), zasilane pięcioma typami amunicji. Skutkowało to dużymi kosztami i utrudniało szkolenie żołnierzy.
Firma Beretta próbowała już w latach 20. zainteresować włoską armię pistoletem Model 1923, ale został on odrzucony przez armię ponieważ był on zasilany amunicją 9 mm Glisenti, która została uznana za nieperspektywiczną. Na początku lat 30. Beretta rozpoczęła produkcję pistoletu Mod.931. Była to opracowana na zamówienia Regia Marina (włoskiej floty) pomniejszona wersja pistoletu Model 1923, zasilana amunicją 7,65 mm Browning.
W rok później powstał eksperymentalny pistolet Mod.932. Był on produkowany w krótkich seriach w wersjach kalibru 7,65 mm Browning i 9 x 17 mm Short (nazywany we Włoszech 9 mm Corto). Ostatecznie armia postanowiła wprowadzić do uzbrojenia pistolet kalibru 9 mm, ale zażądała wprowadzenia zmian w konstrukcji mechanizmu spustowo-uderzeniowego. Kurek pistoletu miał zostać wyposażony w ząb zabezpieczający blokujący częściowo napięty kurek.