Zmodyfikowany pistolet otrzymał oznaczenie Mod.934.
Ostatecznie 2 sierpnia 1935 roku włoskie ministerstwo wojny zamówiło w firmie Beretta 150 000 pistoletów M1934. W następnych latach nastąpiło oficjalne wycofanie starszych wzorów broni krótkiej z uzbrojenia wojsk lądowych i zastąpienie ich M1934 (wycofane wzory uzbrojenia były nadal używane przez jednostki tyłowe). Marynarka wojenna i lotnictwo przyjęły do uzbrojenia pistolet Beretta M1935, podobny do M1934, ale kalibru 7,65 mm Browning.
W 1937 Beretta rozpoczęła produkcję pistoletu Mod.937. Była to wersja pistoletu M1934 przeznaczona do sprzedaży na rynku cywilnym. Ponieważ prawo włoskie zabrania cywilom posiadania broni strzelającej amunicją używaną przez wojsko, była ona sprzedawana wyłącznie poza granicami Włoch. Pod koniec lat 30., powstała także eksperymentalna wersja pistoletu M1934 wyposażona w szkielet aluminiowy, ale nie była ona produkowana seryjnie.
W czasie drugiej wojny światowej w pistolety M1934 uzbrojeni byli oficerowie i obsługa broni zespołowej. M1934 okazał się bronią niezawodną, ale zastosowana amunicja sprawiała, że słabo spisywał się jako pistolet wojskowy. Mała masa i wymiary były dużymi zaletami ale zdolność obalająca pocisków była zdecydowanie zbyt niska.