W latach 1990–1997 oddano do użytku rakietę Atlas I (dzięki tej rakiecie wystrzelono satelitę BeppoSAX rejestrującego rozbłyski promieniowania gamma w przestrzeni kosmicznej), która również wykorzystywała stopień Centaur, użyty od 1991 do 2004 w rakiecie Atlas II (wtedy w wersji dwusilnikowej). Najnowocześniejszą modyfikacją Centaura jest Centaur 3, wyposażony w większy zbiornik paliwa i 1 silnik RL-10 (poprzednie wersje miały po 2 silniki). Centaur 3 był w latach 2000-2005 używany w rakiecie Atlas III, a od 2002 roku – w rakiecie Atlas V uznanej za następczynię rakiet Titan.
Warianty członu S-V – bazowa konstrukcja, nigdy nie użyta. Centaur D – 63 starty na rakietach Atlas Centaur. Centaur D-1T – 7 startów na rakiecie Titan 3E. Centaur G – przeznaczony pierwotnie dla satelitów wynoszonych przez promy kosmiczne, użyty jako Centaur T w rakietach Titan IV. Centaur 1 – 11 lotów na rakiecie Atlas I. Centaur 2 – użyty na rakiecie Atlas II. Centaur 3A/3B – 6 lotów na rakiecie Atlas III, wersja 3A posiadała jeden silnik RL-10A-4-1, wersja 3B 2 silniki RL-10A-4-2. Centaur V1/V2 – 33 loty na rakiecie Atlas V, wykorzystuje silnik RL-10A-4-2.
Przyszłość Konsorcjum United Launch Alliance odpowiedzialne za stopień Centaur planuje go zastąpić nową konstrukcją o nazwie Advanced Common Evolved Stage, który ma zastąpić zarówno Centaura jak i stopień Delta Cryogenic Second Stage z rakiety Delta IV.
Kategoria:Człony rakiet