Teraz Bizantyńczycy ruszyli na Tars. Miasto, odbudowane z gruzów i zaludnione w roku 786 na rozkaz Haruna, któremu zależało na zwiększeniu muzułmańskiej populacji prowincji, padło, a cały garnizon dostał się do niewoli. W tym samym czasie inne siły bizantyńskie wkroczyły do Górnej Mezopotamii, a na Cyprze wybuchło podsycane przez cesarza antyarabskie powstanieW. Treadgold, The Byzantine Revival, ss.135,138–139.C.E. Bosworth, The History of al-Tabari, ss.261–262..
Nagły wzrost bizantyńskiej aktywności poważnie zaniepokoił Haruna, tym bardziej, że doniesiono mu o planowanej na rok następny kolejnej akcji Nicefora, który miał zamiar odebrać wszystkie rejony przygraniczne. Jak pisał historyk Warren Treadgold, gdyby zamiary Bizantyńczyków się powiodły, obsadzenie garnizonami Tarsu i Melitene mogłoby częściowo zablokować arabskie drogi inwazyjne prowadzące przez góry Taurus do serca bizantyńskiej Anatolii. Z drugiej strony Nicefor doskonale zdawał sobie sprawę z przewagi kalifatu zarówno w ludziach jak i środkach, więc zapewne traktował tę kampanię jako pokaz siły i sprawdzian możliwości przeciwnikaW.