Jednak i w przypadku takiego opisu obliczenia nie są proste.
Przykłady Niektóre układy, mimo że faktycznie są fizycznie niestacjonarnymi, można w zasadzie traktować jako układy stacjonarne, tyle że w pewnym niedługim czasie – na przykład parametry układów elektronicznych ulegają zmianie w dłuższym czasie (z roku na roku), ale w krótszym czasie (z dnia na dzień) można przyjąć, że są stałe. Przykładem układu niestacjonarnego może być statek powietrzny – zmienność jego charakterystyk czasowych wynika z różnych ustawień powierzchni sterujących podczas startu, lotu czy lądowania, a także z ciągle zmieniającej się wagi na skutek zużycia paliwa. Jeszcze inny przykład układu niestacjonarnego to ludzki narząd głosu – transmitancja opisująca taki układ zmienia się w każdej z chwil czasu, zależnie od tego jaki kształt przybierze ten narząd.
Niestacjonarność układów nieliniowych W teorii sterowania układy liniowe są klasyfikowane jako stacjonarne lub niestacjonarne zależnie od tego czy macierz układu zmienia się w czasie, czy nie. W ogólnym kontekście układów nieliniowych terminy układ stacjonarny i układ niestacjonarny zastępowane są odpowiednio przez układ autonomiczny i układ nieautonomiczny. Liniowe układy stacjonarne (ang. Linear Time-Invariant – LTI) są autonomiczne, natomiast liniowe układy niestacjonarne (ang. Linear Time-Varying – LTV) są nieautonomiczne.
Zobacz też układ regulacji
Kategoria:Teoria sterowania