Stosunkowo najmniej wpływów z innych dialektów ma proza attycka (Tukidydes, Platon, Ksenofont) oraz u mówców ateńskich (Izokrates, Demostenes, Lizjasz).
W okresie hellenistycznym liczne odmiany języka zlały się w jeden wspólny, dając początek grece koine (opartej jednak w znacznej mierze na dialekcie attyckim).
Gramatyka Występuje w nim rozbudowana fleksja, odziedziczona w dużym stopniu po języku praindoeuropejskim.
Fonetyka Spółgłoski Wargowe Zębowe Tylnojęzykowe KrtanioweNosoweμ ν Zwarte dźwięczneβ δ γ bezdźwięczneπ τ κ przydechoweφ θ χ Szczelinoweσ, ς Drżąceρ Boczneλ
[] było alofonem /n/ przed tylnojęzykową i /g/ przed nosową. /r/ było bezdźwięczne w nagłosie, co Grecy oddawali za pomocą litery .
Najprawdopodobniej istniało też zwarto-szczelinowe /dz/ zapisywane za pomocą litery , choć według niektórych badaczy czytała się ona /zd/ lub /z/. Samogłoski PrzednieTylne NiezaokrągloneZaokrąglone Przymknięteι υ Półprzymknięteε ει ο ου Półotwarteη ω Otwarteα
Samogłoska /oː/ w IV wieku p.n.e.