przeszła w /u:/.
W grece występowały liczne dwugłoski: kończące się /u/: , , i – obydwa zapisywane jako kończące się /i/: , , , , .
Deklinacja Rzeczownik posiada jeden z trzech rodzajów, przez które, podobnie jak w języku polskim, odmienia się także przymiotnik, rodzajnik, część zaimków i liczebników: rodzaj męski (masculinum) rodzaj żeński (femininum) rodzaj nijaki (neutrum)
Ponadto rzeczowniki, przymiotniki, rodzajnik i zaimki odmieniają się przez trzy liczby: liczba pojedyncza (singularis) liczba podwójna (dualis) – zanika w czasach klasycznych. liczba mnoga (pluralis)
oraz pięć przypadków: mianownik (nominativus) dopełniacz (genetivus) celownik (dativus) biernik (accusativus) wołacz (vocativus)
Rodzajnik Greka posiada, podobnie do większości współczesnych języków indoeuropejskich poza językami słowiańskimi i łaciną, rodzajnik określony (nie występuje on jeszcze w języku Homera). Stanowi on analogiczną część mowy do , czy . Rodzajnik zgadza się w rodzaju, liczbie i przypadku z określanym rzeczownikiem.