Między spadochronami a właściwym silnikiem znajdowała się jeszcze sekcja przejściowa. Mieściła ona awionikę, żyroskopy oraz hak umożliwiający po wodowaniu odholowanie rakiety do portu.
Dolna część silnika była chroniona przez osłonę wykonaną z aluminium i miała kształt ściętego stożka wzmacnianego wzdłużnicami. Stanowiła ona ponadto jedyną podporę dla całego systemu STS stojącego na platformie startowej. Do zewnętrznej powierzchni osłony były przyspawane cztery stojaki z kutego aluminium. Każdy z nich miał trójkątną podstawę o wymiarach 50,8x30,5 cm. Zostały one zaprojektowane tak, aby wytrzymać naprężenia ściskające o wartości 345–415 MN/m2. Był to przedział, który przejmował obciążenia wynikające z podtrzymywania 1/8 masy całego wahadłowca. W chwili startu do szesnastu detonatorów (po dwa w każdej podporze) był przesyłany sygnał elektryczny. Eksplodując kruszyły one nakrętki na śrubach platformy startowej umożliwiając rozpoczęcie wznoszenia. Pod tą osłoną znajdowały się jeszcze systemy sterowania kierunkiem siły ciągu, które są omówione osobno.