Każda rakieta wspomagająca była przymocowana do zbiornika zewnętrznego w dwóch miejscach. Górny punkt połączenia był właściwie pojedynczym sworzniem o długości 66,98 cm i średnicy 8,76 cm przy podstawie. Został on zaprojektowany tak, aby wytrzymać siły rozciągające o wartości 899 kN, powstające po wypaleniu materiałów pędnych w silniku SRB. Dolne połączenie zrealizowano z trzech sworzni pochłaniających obciążenia powstające podczas wzajemnego przemieszczania rakiet wspomagających i zbiornika zewnętrznego. Wytrzymywały one siły ściskające i rozciągające o wartości około 1750 kN. Wszystkie sworznie były wykonane ze stali nierdzewnej. Wewnątrz każdego z nich umieszczono ładunki wybuchowe. Gdy czujniki rejestrowały spadek ciśnienia w komorze spalania silnika SRB, urządzenia elektroniczne inicjowały sekwencję rozłączenia. Eksplodowały ładunki wybuchowe w górnym sworzniu. Powstające wtedy obciążenia rozciągające były znacznie większe od wartości dopuszczalnej i złącze pękało. Analogiczną metodę stosowano do rozerwania dolnego połączenia.