W tym celu w 1820 roku powołana została Deputacja, która – po zebraniu uwag judykatury i piśmiennictwa francuskiego oraz dokonaniu analizy porównawczej przepisów Powszechnego Prawa Krajowego dla Państw Pruskich (Allgemeines Landrecht für die Preußischen Staaten) i austriackiego Kodeksu cywilnego (Allgemeines Bürgerliches Gesetzbuch) – przygotowała projekt księgi pierwszej Kodeksu. Na zwołanym przez Aleksandra I w 1825 roku sejmie, przygotowany przez Deputację projekt został uchwalony jako Kodex Cywilny Królestwa Polskiego. Na mocy art. 1 Prawa przechodniego (zawierającego przepisy wprowadzające) wszedł Kodeks w życie 1 stycznia 1826 roku.
Zakres regulacji Kodeks stanowił niewielką przeróbkę kodyfikacji napoleońskiej w zakresie prawa osobowego, niemniej wprowadził kilka istotnych zmian, jak: zniesienie instytucji śmierci cywilnej czy polepszenie pozycji prawnej dzieci pozamałżeńskich. Ponadto w istotnym stopniu reformował prawo małżeńskie, uwzględniając częściowo postulaty duchowieństwa, wprowadzając wyłącznie wyznaniową formę zawarcia małżeństwa.
W Kodeksie zawarte były też pewne ogólne przepisy prawa cywilnego oraz przepisy o aktach stanu cywilnego.
Systematyka Kodeksu Kodeks składał się z 521 artykułów ujętych w Tytuł Wstępny oraz Księgę pierwszą: